บทที่ 67 บทที่67/30

คำพูดของเปรมทำเอาน่านฟ้าสะดุดกลืนก้อนน้ำลายอย่างฝืดเคือง คำขอโทษจากปากเขาไม่มีสักคำ ที่ตนต้องมายืนอยู่ที่นี่เพราะเขาลากมา พร้อมทั้งขู่อีก แน่นอนละว่าน่านกลัว กลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าตนกับเจ้าสัวเป็นอะไรกัน ทั้งอับอายที่ตกมาเป็นของเล่นชิ้นโปรดของคนเป็นนาย

น่านฟ้าโปรยยิ้มจากนั้นก็ตอบออกมาเพียงสั้นๆ

“คร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ